'De dolfijnen zijn er niet om jullie te entertainen, maar andersom.' Zo begon de briefing van de dolfijnen-meneer. Zwemmen met de dolfijnen betekent dus niet dat je in je zwembroek in het water springt, een stukje zwemt en dan door de dolfijnen door het water voortgetrokken wordt. Allereerst krijg je een 7 mm neopreen pak aan tot over je hoofd. Lekker warm en je blijft er in drijven, maar ontspannen bewegen zit er niet meer in. Dan ga je op commando het water in en moet je de aandacht van de dolfijnen zien te trekken. Die reageren op geluid, dus hoe meer geluid je maakt, hoe groter de kans dat de dolfijnen even een kijkje komen nemen. Daar lig je dan in de pacific ocean met 12 soortgenoten liedjes te zingen door een snorkel. Moet je maar eens proberen, zingen met een snorkel in je mond. Als ik dolfijn was zou ik er met een grote boog omheen zwemmen! Maar warempel, tijdens het toeteren van de eerste carnavalskraker worden we omringd door de dolfijnen. Nu de nieuwsgierigheid is geprikkeld kun je met ze spelen. Bijvoorbeeld met ze mee naar beneden duiken. Maar dat is niet zo eenvoudig terwijl je aan het toeteren bent in je snorkel en een pak met drijfvermogen aan hebt. Rondjes met ze zwemmen is de 2e optie. Dat doen ze zo snel dat je na 2 rondjes niet meer weet wat voor of achter is. Na wat oefenen en het doorslikken van een halve liter zeewater was het inderdaad een fantastische belevenis om echt interactie met deze geweldige dieren te hebben.

Na het zwemmen in Kaikoura zijn we weer het binnenland in getrokken en hebben nog een schitterende mountainbiketocht gemaakt bij de Hanmar falls. Afslag over het hoofd gezien, dus het laatste anderhalf uur had niet meer perse gehoeven. Onze tijd op het zuidereiland zit er bijna op, dus we zijn rustig aan richting Picton vertrokken voor de oversteek naar Wellington. Tijdens de oversteek wat het lekker rustig op de boot. Windkracht 7, storm en de boot 4 uur dwars op de golven. Daar kunnen de meeste mensen niet zo goed tegen schijnt. Door de onophoudelijke slagregens en het ontbreken van een leuke camping in Wellington hebben we 2 nachten in de jeugdherberg geslapen. Wellington is de hoofdstad van Nieuw Zeeland en heeft een geweldig Nationaal Museum (Te Papa). Daar hebben we heerlijk een paar uur in rondgelopen tot er niet veel info meer bij kon.

Tongariro Nationaal park ligt in het midden van net Noordereiland. Dit park is 1 van de meeste actieve vulkanische gebieden ter wereld. De Tongariro crossing is een schitterende dagwandeling dwars door het park en over de vulkaan. De wandeling is pittig en onwaarschijnlijk mooi. Je loopt echt letterlijk over de lavastromen en door de craters . Hier en daar kringelt rook omhoog en het ruikt een beetje eigenaardig naar zwavel. De lavastromen van uitbarstingen in 1870 en 1975 zijn goed te zien en het uitzicht op 2000 meter is prachtig. Dit is met stip de mooiste wandeling die we ooit gemaakt hebben.

Daarnadoor naar lake Taupo. Taupo is de skydiving capital of the world... We hebben niks geboekt en ook niet met elkaar afgesproken, maar we staan wel ineens op het vliegveld. Anderhalf uur later hebben we een overall en harnas aan en voor we goed en wel echt beseffen wat er gebeurt zitten we achterste voren in een piepklein vliegtuigje. Geel met van die tanden op de voorkant geschilderd. Op een hoogte van 15.000 feet (zo'n 5 kilometer) gaat het rolluik open. Nog even een bescheten glimlachje naar de exit camera en hop het luchtruim in. Het duurt een paar seconden voor je hersens en lichaam weer met elkaar in verbinding staan. Je hoofd kan op de een of andere manier niet geloven dat je uit vrije wil op 5 kilometer hoogte uit een vliegtuig bent gesprongen. En dan ga je 60 seconden met 200 kilometer per uur richting de grond. Ondertussen fladdert er ook nog een fotograaf om je heen. Het gevoel is echt onbeschrijfelijk, de adrenaline overal. Op 1,5 kilometer boven de grond gaat de parachute open en heb je echt tijd om lekker rond te kijken en weer terug in de realiteit te komen. Nooit gedacht dat we dit zouden doen en dat is misschien maar goed ook.

De volgende stop isRotorua. Het stadje ligt aan een mooi meer en is het centrum van thermale bronnen en geisers. En dat ruik je. Er hangt een doordringende stank van rotte eieren in de lucht. Rotorua is ook een centrum van Maori cultuur. Dat vinden we interessant en de manier om hiermee kennis te maken is een diner met optreden. We zijn 's avonds te gast bij de Mitai familie. Samen met 300 andere gelukkigen worden we in een grote tent geperst en de host van de avond wil precies weten waar we allemaal vandaan komen. En dan moet er natuurlijk uit ons midden een bezoekende Chief gekozen worden voor de welkomstceremonie met de Maori Chief. Wij zijn onzichtbaar. Daarna gaan we met z'n allen naar de rivier in het bos om de kano met Warriors te bekijken. Er komt een boomstam door de 30 centimeter diepe sloot aandrijven met een aantal beschilderde jongens erin. Ze kijken allemaal heel boos, dus dat zullen de Warriors wel zijn. Dan is het tijd voor de welkomstceremonie en moet onze Chief, een oudere Deense man, een paar welkomstrituelen en een speech ondergaan. Het diner wordt pas aan het eind geserveerd, we hebben honger en al betaald, dus we zitten het braaf uit. Gelukkig krijgen we nog de Haka (indrukwekkende oorlogsdans) te zien en het eten is bijzonder goed. Daarna mogen we nog een keer het bos in om naar de gloeiwormen te kijken, maar dat doen we wel de volgende keer als we op bezoek komen.

We hebben nog4 dagen over voor we weer naar Nederland gaan en besluiten om richting de bay of islands in het Noorden te gaan. Dat moet een tropische omgeving met idyllische stranden en aquamarijn water zijn. Lekker nog een paar dagen ontspannenvoordat we zaterdag weer in het vliegtuig richting Nederland stappen. Dat is best een raar idee, maar we hebben allebei ook wel weer heel veel zin om iedereen weer te zien.

Heel leuk dat je ons hebt gevolgd en hartelijk bedankt voor alle leuke reacties. Tot volgende week in Nederland!