Alles hier is groot. De auto's, de campers (behalve die van ons), de golven, de hamburgers, de buiken, maar vooral het land is enorm groot. Daar hebben we ons een klein beetje in verslikt. We hebben best veel tijd voor onze route, maar het blijft toch een forse afstand die we moeten rijden. Een dikke 5000 km en drie tijdzones hebben we nu achter de rug en nu gaan we vooral heel kalm aan de laatste 800 doen.

Na Magnetic Island hebben we koers gezet naar het zuiden. Eerste halte was Airlie Beach. Een soort Salou maar dan in Australie. Daar kregen we beiden niet een bijzonder warm gevoel van, dus de volgende dag door richting Mackay. Onderweg overvallen door een enorme stortbui, de eerste in weken.Dat bleek een mooi moment om te besluiten een regenwoud op te zoeken.

Queensland heeft zo'n beetje 200 natuurparken. Sommige zijn niet veel groter dan een rots van 10 bij 10 meter, maar er zitten ook enorme parken bij. Wij kozen voor Eungella Rainforest Parc. Home of the Platypus. De wat? Hét vogelbekdier, ofwel rare eend volgens Scarlett. Tijdens de sunset hebben we 3 kwartier over de reling van de brug gehangen en hebben er wel 1 gezien. Ze schijnen nogal verlegen te zijn, dus zodra hij ons in de smiezen kreeg was hij weer vertrokken. Ook een prachtige wandeling door het regenwoud gemaakt en daarna nog een mooi off the road avontuur compleet met rivierdoorsteek. Er zat iemand te kraaien achter het stuur. In het park wilden we op een natuurcamping blijven slapen. De eerste die we hadden uitgezocht werd bevolkt door een paar miljoen krekels en die waren met z'n allen enorm aan het krijsen. We konden elkaar niet eens meer verstaan. De tweede camping was beter. Heerlijke avond met zelfs nog een live concert van de Australische Johnny Cash bij het kampvuur.

Omdat we de Whitesunday islands hebben overgeslagen (te druk en georganiseerd), maar toch heel graag het Great Barrier reef wilden zien zijn we neergestreken in Town of 1770. Dit was de plek waar Captain Cook voor het eerst aan land kwam toen hij in 1770 het continent opeiste voor de Britse kroon. Een mooie boot uitgezocht met niet al te veel mensen en de volgende dag waren we om half 8 paraat in de haven. Eerst lekker 2 uur varen naar een paar piepkleine eilandjes bij het rif en toen kon het onderwater avontuur beginnen. Tijdens de ochtendsessie hebben we gesnorkeld en heel veel gekleurde visjes in alle soorten en maten gezien. 's Middags kregen we samen een introductieduik.

Na een korte uitleg - wat moet je doen als er een haai oversteekt - kregen we pakken aan, een paar kilo lood omgehangen en een fles op de rug. Toen werd het spannend, we moesten ook nog het water in. Het plan was om via de ankerketting naar een diepte van 8 meter af te zakken. Op ongeveer 35 cm meter onder het wateroppervlak was Martijn er al een soort van klaar mee, hup omhoog. Dat is natuurlijk ook niks voor een Zeeuw, zo onder water. Na wat opbeurende opmerkingen van de instructrice opnieuw naar beneden. Een meter of 7,5 hebben we nog gehaald. Toen sloeg de blinde paniek toe. Het zit natuurlijk allemaal tussen de oren, maar onder water zwemmen is vooral voor vissen. Daar hebben ze ook kieuwen voor (woorden van Martijn ;-). Martijn was klaar met de wondere wereld onder water. Scar heeft nog een minuut of 20 over de zeebodem gescharreld. En dat vond ze helemaal te gek.

Uiteraard ook iets OP het water proberen. Surfles genomen van een doorgewinterde surf Sensei en daarna het water op. Het moet gezegd worden dat we allebei zeer tevreden waren over de eerste surfsessie. We hebben zelfs rechtop gestaan!

Na de town of 1770 zijn we verder afgezakt richting Great Sandy National park in de buurt van Rainbow Beach. Het plan was om door dit nationaal park te rijden, maar de mevrouw van het Ranger station keek zo bedenkelijk toen ze ons busje zag en hoorde dat we geen schep, geen sleepkabel, geen uit-het-zand-rij planken bij ons hadden, dat we besloten dat maar niet te doen. In plaats daarvan zijn we via het strand gereden en uiteindelijk een mooi plekje op een camping in de duinen gevonden. 's Ochtends ontwaken met een kopje koffie in kniediep water, 3 x vallen en we lagen in zee, Heerlijk!

In de Lonely Planet hadden we gelezen dat een bezoek aan het Australie Zoo van wijlen Steve Irwin eigenlijk niet overgeslagen kon worden. Steve Irwin is de bekende krokodillenjager van televisie die in 2007 door een pijlstaartrog is gestoken en ter plekke is overleden. Zijn missie en die van zijn familie is het beschermen van wildlife wereldwijd en zijn dierentuin is het kloppend hart van organisatie. Dat wilden we graag zien. Bij de dierentuin waren we net op tijd voor de krokodillen-voeren-show. Toen we terecht kwamen in een enorm stadion en er een spreekstalmeester vroeg of alle mensen per nationaliteit de wave en een gekke vogel na wilden doen, gingen er 2 paar wenkbrauwen omhoog. Die zijn eigenlijk niet meer naar beneden gegaan. Geen dierentuinen meer voor ons..

Na nog een nacht in Mooloolaba aan de kust zijn we nu in het heerlijke Byron Bay aanbeland. Geen wonder dat sommige mensen hier langskomen en pas na een heeeeele lange tijd weer weggaan. Byron Bay is een heerlijke mix van laid back, new age, backpackers, artiesten en surfers natuurlijk. Eens kijken of we hier onze surfmoves nog wat verder kunnen perfectioneren ;-). Vandaag was in ieder geval een goede start. Het plan is om hier een paar dagen te blijven en dan via wat natuurparken en hier en daar een surfstrandje af te zakken naar Sydney.